چون صورت آئینه مصلای حضوریم

در محضر   عشقیم   تجلای  شعوریم

دانایی  محضییم  در  امکان  وصالش

در خاک عزیزیم که پرورده ی نوریم

آتش  بدرد  دامن  تاریکی  شب  را

چون حلقه ی ماهیم ، تمنای ظهوریم

در وسوسه ، بازیگر خوابیم  نه دیدار

نزدیک ترین سایه به همواره ی دوریم

باران  بهشتیم   اگر  تشنه ی  شوقیم

محبوس  زمینیم  اگر  مست غروریم

... 

با بال تناقض  بپر  از  محبس  دنیا

فرزند  بهاریم  که  از  اشک  نموریم