تبليغاتX
لک لک ها

لک لک ها

شعرهای نادرپناهزاده


دیشب با خدا حرف زدم ....

نگی که دارم چرند میگم ...

واقعا باهاش حرف زدم ...

 داشت گریه میکرد .
آنقدر گریه کرد که دیگه صداش شنیده نمیشد .
گفتم : چی شده خدای من؟
گفت : تو آرزو داشتی که یه کلبه داشته باشی تو یه باغ قشنگ!
گفتم : آره خدای خوب من همینطوره.
گفت : پس از مدتی تلاش  این باغ رو از بهشت برات آوردم .
با اضطراب گفتم: خب خدایا حالا چرا گریه میکنی ؟
گفت : دیشب یکنفر رو فرستادی تا ازم کلید بگیره و بره اونجا  اون رفت و اونجا رو صاحب شد.
گفتم : نه خدای من من این کار رو نکردم.
گفت : پس اون کی بود ؟
گفتم : نمی دونم!
گفت نه نمیشه ندونی چون اون کلید قلبت رو داشت ! اونو نشونم داد!
گفتم : خدایا چطور ممکنه ؟ من به کسی اعتماد نداشتم !
گفت :  برگرد و پشت سرت رو نگاه کن .
برگشتم پشت سرم هیچکی نبود !
گفتم : خدایا قلبم !
گفت : عزیزم رازت رو دیگه به کسی نگو  تا کسی از دیوار دلت بالا نره  و کلید اونو ندزده حالا بیا باهم گریه کنیم ...
...
این چندمین خونه قشنگیه که از دست میدی !

 

+ نوشته شده در  88/09/09ساعت 16  توسط نادر پناه زاده 

...


 درخت را  نشنیدی 
   
                       سپید ترین غزل ِ من  
                        رو ی
                                یال سیاهش
 

                                      و اسب را که نخواندی.

                              
                  زمین و میرقصد
                                 و
                                   آسمانها و...

...که ...و ...
                 میروم آخر       
                               به جستجوی سکوتم .


            

+ نوشته شده در  88/09/07ساعت 12  توسط نادر پناه زاده  | 


از سپید
تا بالهای فرشتگان  آبي رنگ

شاد

  غمگین.

تا در هم آغوشی
    ساقه های نیلوفر
                        در آنسوی
                                 آنسوی
                                   کهکشان .
شعر را دوست ميدارم.

+ نوشته شده در  88/08/27ساعت 16  توسط نادر پناه زاده  | 

...

روزِ تاریک دیگری ...

شبی پر از غبار خستگی ...

روزِ  روزِ روزِ

                  تاریک دیگری گذشت .

شبی شبی شبی

                پر از خرابِ مست کوچه ها رسید .

 

مرد دست بسته ای

 صداش

 مثل جغدِ از خرابه رسته ای

در غروب ِ کوچه ایکه  مثل یک دل شکسته  تنگ بود

 دلی که, کوچه ای که, ... 

مست بود کوچه

سوت میزد از قدیم...

در خمی

  نشسته تا بخواند آخرین غم ترانه را

مرد دست بسته ای

صداش ,

 غم صداش

     مثل جغدِ از خرابه رسته ای :

                            حیف خالی است جای آنهمه کلاغ ِ رنگ  و رو پریده  

                      روی سیمهای ِ برق؟

                                 پریده اند , لکه های بیقرار ,

                                                                قارقار

                           نان و پونه و پنیر و انتظار...

                                                               قار قار

مردهایِ ِ مرده را نبر

     درخت سبزِ , زرد خورده را نبر...

شبی پر از غبار خستگی

دلی پر از شکستگی

مرد دست بسته ای

صداش ...

توی گوش ِ

          گوش ِ 

     گوش ِ مستِ

کوچه ایکه سوت میزد از قدیم ...

رد خون دستِ بسته ای

                        کوچه ای

                                  دل شکسته ای...

       

 

 

+ نوشته شده در  88/08/22ساعت 17  توسط نادر پناه زاده  | 

....

    دیشب را با مرگم بودم  

         با شش شمع روشن :                                              
     یکی برای  مردی که در باران رفت                                       ( محمد صادقی)
             یکی برای دوستی در ایتالیا                                        (حمید کبریایی)
     یکی برای  دانشجو  و  مرگ  رنگش                                 (حمیدرضا بوستانچی)
        یکی برای سه تارهای بند گلستان و پنجه ای غمگین           (مسعود جعفری)
                  یکی برای رفیقی که  سرباز بود                               (مهدی عباسی)
                                         یکی برای لورکا                           (فدریکو گارسیا لورکا)

 


            برادر مرگ ! 
          
                 جانهای خسته از عشق و سعادت و روزمرگی 
                             ـ فاحشه ها
                                              ـ قدیسان
                                                            ـ دلقکها
                     منتظرند
                              تا
                       شفایشان دهی.

 

+ نوشته شده در  88/08/15ساعت 11  توسط نادر پناه زاده  |